Hi, wij zijn Eva en Katie! Twee vriendinnen die elkaar al jaren kennen, maar recent weer met elkaar in contact zijn gekomen doordat een goede gezamenlijke vriendin ons aan elkaar koppelde.
Blijkbaar hadden we dezelfde droom op hetzelfde moment: anderen helpen en samenbrengen door middel van: natuur en beweging.
Onze gedeelde ervaring met verlies van onze moeder bracht ons snel heel dicht bij elkaar. Binnen korte tijd kwam de eerste Samen Stilstaan Wandelreis tot stand!
Eva’s verhaal
Ik ben Eva, een 29-jarige vrouw met een enorme passie voor hiken, hardlopen, dansen en muziek!
Toen ik op 20-jarige leeftijd plotseling mijn moeder verloor, voelde het alsof de grond onder mijn voeten wegzakte. In één klap verloor ik mijn moeder. Ik verloor ook de persoon die onvoorwaardelijk in mij geloofde — mijn rugsteun.
Het verlies was te groot en te veel. Ik wist niet goed hoe ik er met vrienden over moest praten. Ik wilde vooral heel graag door.
Pas jaren later vond ik mijn steun in hardlopen en meerdaagse wandeltochten. Ik ervoer hoe fijn het was om mezelf fysiek uit te dagen. Door te bewegen vond ik steeds meer rust in mijn hoofd. Ik creëerde een plek waar mijn verdriet er gewoon mocht zijn. En bovenal: ik vond het vertrouwen in mezelf.
Sinds drie jaar begeleid ik jonge vrouwen die rouwen vanuit Humanitas. Steeds dezelfde thema’s komen naar voren. Deze omvatten een zoektocht naar een fijne manier om hun verdriet een plek te geven in hun leven. Ook zijn ze op zoek naar tools om over het verdriet te kunnen praten met hun omgeving.
Vanuit mijn persoonlijke ervaring en missie om rouw bespreekbaar te maken ben ik daarom Samen Stilstaan gestart. Want ik geloof in de kracht van beweging om even stil te staan. Hoe mooi is het als je dat kunt doen in de prachtige natuur? Het is nog mooier samen met mensen die precies weten waar jij doorheen gaat.
Katie’s verhaal
Ik ben Katie, 28 jaar en ben op 18-jarige leeftijd mijn moeder verloren na een kort ziektebed. Mijn moeder en ik hadden een ontzettend mooie, fijne en bijzondere band. We deden veel leuke dingen samen en ik kon altijd alles bespreken. Bij haar voelde ik me echt veilig.
Toen ik mama verloor leefde ik in een waas, de wereld ging door, maar voor mij stond het stil, het ergste wat kon gebeuren is gebeurd. Ik wist niet hoe ik met mijn gevoelens en emoties om moest gaan, laat staan het delen ervan, het was te overweldigend en deed teveel pijn.
Ik probeerde door te gaan met het leven, maakte snel mijn studie als bewegingsagoog af en ging reizen, ik wilde de wereld ontdekken. Ik drukte mijn gevoelens onbewust weg. Pas later leerde ik weer stil te staan bij mijn gevoelens, hier naar te luisteren, hier aandacht aan te schenken en dit weer te delen met de mensen die dicht bij mij staan.
Na mijn reizen en werkervaringen begon ik aan de opleiding Psychomotorische therapie en rondde dit succesvol af. Ik help graag anderen en geloof in de kracht van bewegen, het doen van lichaamsgerichte oefeningen en mensen in de ervaring zetten om zo dichter bij je denken, voelen en handelen te komen. Tijdens mijn opleiding als Psychomotorische therapeut werkte ik onder meer met mensen met verslaving en in een jaar in een Tbs-kliniek. Tijdens mijn opleiding als bewegingsagoog werkte ik met cliënten met licht- en zwaar verstandelijke beperkingen.
Na mijn opleiding als Psychomotorisch therapeut ben ik op Sicilië gaan wonen (april 2025). Mijn vriend is Siciliaans en ik wilde graag ervaren hoe het leven hier zou zijn, een nieuwe uitdaging. Nu ik hier een tijdje ben mis ik het werken als therapeut en ontstond bij mij het idee om zelf iets op te zetten. Ik deelde dit met een vriendin en zij bracht Eva en mij in contact met elkaar. Het klikte verrassend goed, dus we besloten hier werk van te maken en samen iets moois op te richten!
Eva is al langer bezig met het thema rouw en het verbinden van jongvolwassenen die op jonge leeftijd een groot verlies hebben meegemaakt. Voor mij is het op deze manier bezig zijn met rouw pas ontstaan bij Eva. Nieuw, spannend, maar een thema dat mij ook diep raakt en aangrijpt. Ik vind dit een spannend thema, want zelf wist ik ook niet goed hoe ik met de dood van mijn eigen moeder om moest gaan. Ik kreeg vragen in mijn hoofd van: hoe kan ik anderen helpen als ik het zelf ook niet wist?
Maar misschien is dat juist het antwoord, misschien weet niemand hoe je met zoiets om moet gaan en is juist verbinding daarom zo belangrijk! Want wij geloven niet dat rouw iets is dat opgelost kan worden, maar wij geloven wel in verbinding.
Samen Stilstaan 